Ludzi związanych z kulturą fizyczną nie trzeba przekonywać o znaczeniu zdrowia w życiu człowieka, ale wielu innych jednak trzeba uświadamiać.
      Obecni nauczyciele wychowania fizycznego, wcześniej czy później odejdą ze swojego zawodu, zmniejszy się ich zaangażowanie w proces edukacji fizycznej i naturalną koleją rzeczy będzie pożegnanie się z życiem na tym świecie, ale ktoś ich musi zastąpić. Dlatego naszym zadaniem jest przygotowanie przyszłych animatorów kultury fizycznej.

      Nie tylko nabywanie umiejętności technicznych u taktycznych, nie tylko rozwój poszczególnych cech motorycznych, ale nauczanie umiejętności organizowania i przeprowadzania zajęć lekcyjnych, imprez sportowych rekreacyjnych i turystycznych, przygotowanie “do”, “w”, “przez”, a przede wszystkim dla kultury fizycznej, aby “swoją pracę, swoje życie złożyć na jej ołtarzu”. Proces ten zaczyna się już w wieku przedszkolnym w sposób dalece nieświadomy, lecz z wiekiem, w kolejnych etapach edukacji (szkoła podstawowa, gimnazjum, szkoła średnia) pojawia się i narasta “być albo nie być” w tej sferze życia.

W tym miejscu pojawia się bardzo poważne zadanie dla nauczycieli wychowania fizycznego.

Uczeń – młodszy kolega, nauczyciel – starszy kolega, w tym tkwi moja propozycja i pytania.

Czy uczeń wraz z nauczycielem może i potrafi organizować i przeprowadzić zajęcie z kultury fizycznej?

Czy uczeń może i potrafi bez pomocy nauczyciela, ale pod jego kontrolą zorganizować i przeprowadzić określone, czy wybrane zajęcia?

Czy uczeń może i potrafi zorganizować i przeprowadzić zajęcia bez nauczyciela, poza systemem klasowo-lekcyjnym, poza szkolnym w czasie wolnym od zajęć?

Można i należy dać swoim wychowankom możliwość wykazania się swoimi umiejętnościami zainteresowaniami. Elementy rozgrzewki, całość części wstępnej lekcji, wybrane punkty głównego zadania, całość zagadnienia, a wreszcie przeprowadzenie zajęć na podstawie ustalonego tematu i według własnej inwencji, organizowanie imprez szkolnych, okazjonalnych rangi mistrzostw szkoły a nawet międzyszkolnych. Jeszcze większym osiągnięciem naszych wychowanków będzie wyniesienie nabytych umiejętności poza teren szkoły i zastosowanie ich w grupie rówieśniczej w rodzinie, w czasie wolnym od codziennych obowiązków, podczas weekendów, wakacji i ferii zimowych.

Nie wszyscy uczniowie osiągną zamierzony przez nas poziom, tak jak nie każdy może być nauczycielem W-F, czy dobrym wuefiarzem lub muefmenem.

Dalszym etapem może być wstąpienie na wyższy poziom edukacji tj. AWF i wszelkiego rodzaju kursy, ale to już tylko dla nielicznych, dla tych, którzy są przekonani o słuszności wyboru swojego zawodu. Pozostali niech wspierają kulturę fizyczną według własnych możliwości w przekonaniu, że to dla ich własnego zdrowia oraz ich najbliższych.

Ważne jest, aby animatorzy kultury fizycznej potrafili dotrzeć do różnych grup społecznych, rozmawiać, namawiać i przekonywać do dłuższego udziału w wypoczynku czynnym.

Jeszcze większym zadaniem, a zarazem bardzo trudnym do realizacji, jest dotarcie do niedowiarków przeciwników kultury fizycznej z ostrzeżeniem, że w kierunku ich zdrowia idzie wiele zagrożeń, aby nie musieli przekonywać się o wartości zdrowia dopiero wtedy, gdy je stracą.